Borgen

-->


	Notities Den Haag Vertelling over eind jaar 1983 .
	Het borgen van de reeks
	Zo tussen 1983 en 1984 was je reeks af. Je zag dat de figuren alle bewoordingen opslokten. Geen woorden, geen begrippen dekten hen helemaal. Daarom juist was het beeld. En niets anders dan dat.
	Je kon er niet over vertellen in gewoon proza.. Later in 1987 kon het met gedichten. In een gedicht kan een woord meer betekenissen hebben. Verdichting. Het woord wordt dan 'dicht'. Compact, hermetisch.
	Het leek me het beste de tijd te nemen, langzaam te rijden. Dan kan je ook nog de grassprietjes langs de kant van de weg zien .
	Je gaat je reeks 'borgen'. Je doet dat met wat je zelf ziet en zelf beleeft.
	Borgen doe je bij een schip, als je weet dat er storm op komst is. Je gaat het hele schip langs en alle delen die los zitten ga je vast zetten. Zo dat je door kan varen.
	Uit het vele had ik vanzelf het algemene gekozen..
	De B groep
	De laatste helft van de reeks was het moeilijkst te zekeren. De B groep. Terwijl het eerste deel de A groep de lichte lichtkleuren uit belichamingen bestond die je kon gissen of aanvoelen zag het tweede deel er abstract uit. Toch ging het om het fysieke en stoffelijke. De B groep, de groep van de donkere lichtkleuren, had de A groep geabsorbeerd, 'tot zich genomen' . Bij de eerste vorm van deze B groep BA1201 was er een alternatief. Hoe kies je juist.
	BA1201
	Het figuur dat zich ongelijkbenig voort lijkt te bewegen
	Ik wist dat het met 'filmcamera' te maken moest hebben. Mijn imaginair apparaat de verkeerslichtenreeks had dat zo voorgeschreven
	Ik gaf mijn figuur een slag van 180 graden. Zie lichtbeeld. En het herinneringsbeeld van Aktaion kwam bij me op.Toen wist ik welke variatie ik moest kiezen. Over de juiste beslissing heb ik heel lang getreuzeld. Dat was niet erg, de figuur stond midden in de reeks. Tussen twee polen in.


	Bij het het op het web zetten van het stuk vond ik een fragment van een schilderij uit de Aktaion mythe. Aktaion de jager. Detail uit een schilderij van een Vlaams schilder 16e eeuw. Oorspronkelijk alleen een mager herinneringsbeeld (1983/84) is het op het web plaatsen van het fragment recent. Je bent je bewust van de grote afstanden in de tijd. Het fragment werkt veel meer op je verbeelding dan het alleen maar oproepen van de naam van de held naam en het op de hoogte zijn van zijn transformatie zoals ik dat deed toen in 1983/4.

	Het beeld er van maakte indruk Je ziet Aktaion aan komen rennen Al met een volledig gewei. Met mantel nog om. Nog jagende. Nog kijkende. Totdat er op hemzelf werd gejaagd. Eerst mens, dan hert-mens dan hert dan verscheurd door honden en vervolgens naar de sterren verwezen. dat krijg je als je eentaboe doorbreekt. Het beeld maakt dat je voorstellingvermogen wordt geprikkeld.
	//
	Je ziet dan de mythe iets te maken had met een wereld waarin er spanning is tussen individu en een groter geheel. Zó verbeeldde men zich waarschijnlijk die gesteldheid van stress in een heel vroege, zich nog vormende samenlevingen . De goden keken er op toe vanaf het topje van een berg. Vandaar uit lieten ze toe of hielden ze tegen.

	goddelijke figuren
	BB1101
	De Vierden borgen. Figuur BB1101. Nog in een recent verleden was ik bij Coos en Claes Oldenburg op bezoek geweest. Ze waren nog niet beroemd. Claes liet een tekening zien. Een lang papier met allemaal naar links, naar rechts wijzende hoekige vormen die nog het meest op pistolen leken. De Ray Guns. Wonderwapens. Ze draaiden alle kanten op, van hoog naar laag op een lang papier. We moesten alle drie lachen. We hadden genoeg films gezien om te weten dat die rayguns ook filmshots waren. Het was eigenlijk een vreedzaam tafereel. Bij de belevenis hoorde ons lachen . Er was actie en reactie in één. Bij mij had dat pistool beeld, dat beeld van een shot zich vanzelf en logisch ontwikkeld via mijn zelf verzonnen apparaat. .

	downloaden please
	BB2101
	Daarover geschreven in 'kinderbelevenissen' in Enschede
	Het dikkertje, de knikker van klei die al voorthobbelend tot stilstand aan het komen is.
	BB3101
	De BB3101 figuur was de laatste. De figuur leek op geen van de andere figuren. Het uitrekbaar onbegrensde. Vanzelfsprekend was het het eind van de reeks. Ja, maar toch even checken met de wereld rondom. Met een beleving. Je herinnert het je in 1983/4. Het is je geest die aan het werk was, de feitelijke beleving was in 1977. De bespiegeling er over is van 1983. De gelijkenis van de figuur met een technische camera. Hoe kon je dat nog zo goed wetens weten. Omdat het de laatste indruk was voordat je naar Amerika verhuisde. Omdat je die bij je draagt dor de emotie van het vertrek.. Omdat je weer terug keert naar dat land dat leeg is geworden - zonder sociale connotatie, zonder leer momenten -. Dan wordt die laatste indruk, eerste indruk.
	Ik heb over de feitelijk beleving van het fotograferen met de technische camera geschreven in de website op Stroom
	Maar wat gebeurde er toen ik die verbeelding van de Aktaion mythe zag, in de vorm van een foto van een schilderij nu dit jaar September 2023, die ik plaatste op web site ter illustratie van die keuze tussen 2 varianten in 1983/84. Het is maar een plaatje, het krijgt licht van achteren, De tijdsafstand is enorm tussen die twee momenten maar ze vinden plaats binnen in het bestek van é én leven. 1983-2023. Allebei in Den Haag
	Bij het beschouwen ervan zag ik verband met eigen vormgevingen.
	Foto: Actaion die van de goden een hertekop kreeg. Dat is voor de klassiek goden zoiets als 'geen gezicht' hebben. De klassieken propageerden matigheid en beheersing. ze Door zijn 'non' gezicht dacht ik meteen aan de fotografie in zijn begin stadium: de fotograaf die bij het nemen van een foto een doek over zijn hoofd heeft. Hij had op dat moment 'geen gezicht'.
	Film: tegelijk liet het een filmscene in zijn kenmerkende stadium zien: één frame dat overloopt naar een volgend frame die zo de illusie van beweging geeft. Een paradox. Het fragment propageert film en verbiedt foto.
	In het 16de eeuwse schilderij lekende de uitvindingen uit de negentiende en twintigste eeuw al te zijn verbeeld.
	//
	In dat zelfde jaar 1983 kwam een boek van Gilles Deleuze uit. Over film. Pas later gekocht in New York Niet alles gelezen, het was teveel, maar wel wat onthouden. Hij wees op het belang van de film. De eerste die dat zo nadrukkelijk deed. 'Film had iets katholieks'. Hij wees op het belang van de stem in de film. Fans onthielden uitspraken van hun helden en gaven ze door. 'Spreek'woorden. Quotes. Het maakte dat ik nieuwsgieriger werd naar film. Ook al door de Mickey van Claes. Je vond eigenlijk film gewoon. Het hoorde erbij Je ging er naar toe en later besprak je het net vriend of vriendin. Zijn opmerkingen maakte je opmerkzamer.
	Dat borgen doe je niet omdat je onzeker bent. Je wilt wilt weten of je vormen niet alleen bij jou te vinden zijn maar ook in de wereld rondom je.. Wat later vanaf 1987 ging ik nog eens op die manier rondkijken. Dat was in New York. New York had in de eerste jaren dat ik er was, eind tachtiger jaren, nog iets van dat mythische van het negentien eeuwse Parijs.
	//
	De figuren van reeks 1

	Ik herinnerde me dat ik bij het drukken op de draadontspanner los van de camera ging staan. Bevrijd van die dwingende opstelling. Ik kon nieuwe betrekkingen aangaan. Zoals een fotograaf uit de oertijd na het fotograferen het zwarte doek dat over hoofd, matglas en camera hing, misschien wel opgelucht van zijn gezicht weg nam.
	Het schilderij is in twee 'frames' verdeeld die toch aan één sluiten. Zoals bij een film. Aktaion maakt een sprong van een vorig frame naar een volgend frame. Maar zo gaat film. Het bekende blijven hangen van een impressie op het netvlies. Je krijg de illusie van beweging. In vertelvorm en in vorm vorm was er gelijkenis met mijn 'onthoofde' vorm BA1201.